1. Ten Hove/Ten Hove                                         300

2. Peters/Brillenbrug                                            300

3. Uitenbroek/van Houten                                 400

5. Vrijland/v.d. End                                              500

6. Kroes/Kolkman                                                  700

7. v.d. Hoek/Kersten                                            900

v.Dord/v.Stijn                                                     900

9. Klapwijk/Buchner                                           1000

Noordam/Heinrichi                                        1000

11.van Wijnen/Dekker                                        1100

Sportklasse

1. van Zeijl/v.d. Hoof                                       200

2. Dekker/Lokkerbol                                        310

3. Mark/Drost                                                     400

van Lith/Bender                                            400

5. Kattestaart/Kattestaart                             500

van Aalst/de Rijk                                           500

v.d. Broek/v.d. Broek                                  500

Veringmeijer/de Werk                                500

Prins/van Gastel                                            500

10. v.d. Moezel/van Duijn                             600

Houps/Houps                                                600

12. Oosterhuis/Hoogendam                         610

13. de Haas/de Haas                                        800

Böhmig/Limpens                                        800

15. v.d. Velde/v.d. Velde                              900

16. van Dalen/van Dalen                             1000

Schoonderwoerd/Schoonderwoerd     1000

18. Nijhof/de Mooij                                        1100

19. Bender/Bender                                         1200

20. Eriks/ Venenbos                                      1300

21. Moerman/Filders                                    1400

En dit is dan het tweede verslag van mij in 4 weken. Dit jaar heb ik voor de derde keer de Gelderlandrit Classic gereden, Traditiegetrouw doe ik dit samen met mijn vrouw, die dan ons Dafje dan over de Gelderlandse wegen sleurt. Parallel aan de Tulpenrallye moest er ook nu vooraf eerst gesleuteld worden, veel gesleuteld worden. Ander koppelingshuis, nieuwe aandrijfas, andere motor, spaghetti uitlaatspruitstuk, aangepast inlaatspruitstuk, compleet rvs uitlaatsysteem, Weber DCOE carburateur. Dat kan bijna niet allemaal in een keer goed gaan en zeker niet in 2 weken, maar bijna wel, enkel de carburateur gaf veel hoofdpijn, tot een dag voor de Gelderland bleef het ding benzine lekken. Een combinatie van vlotterafstelling, valse lucht aanzuiging, en ontstekingafstelling. Ontstekingafstelling ?? ja, het is zeer belangrijk dat het motortje heel regelmatig loopt om te voorkomen dat de carburateur door het lange inlaatspruitstuk niet te veel langdurig kantelt.

Dus vrijdagavond met slecht 5 km proefrijden naar het oosten gereden, de eerste etappe zonder problemen gehaald, en het ding liep de teller uit (150) zonder ooit getest te zijn op een rollerbank, gewoon zelf een sproeierbezetting berekend en erin geschroefd.

Dat gaf ons moed voor de zaterdag.

De voorgaande edities waren een keer eerste en vijfde geëindigd in de toerklasse, bij de inschrijving heb ik nog zitten twijfelen aan de sportklasse, maar toen dacht ik even aan het Dafje met zijn toen nog hoestende motortje en mijn vrouw die eigenlijk maar een keer jaar een rit rijdt, de sportklasse kan ook wel eens mijn huwelijk kosten, dus toch maar de toerklasse.

Ook dit jaar was het weer prachtig weer, mij bekruipt dan altijd het gevoel dat mijn concentratie daar onder lijdt. Op het moment dat ik met het routeboek in de auto stap bevestig ik dit ook nog even aan mijn vrouw. Al snel komen wij na pijl 4 in een listig stukje op de Postbank, en als een doorgewinterde rallyrijder gaat mijn vrouw aangeven dat naar haar mening hier iets niet klopt, of ik toch even goed op de kaart wil kijken, en verdomd, ze heeft het goed aangevoeld, de kaart zegt knik, en de weg loopt recht, even terugrijden knikje inrijden (parkeerhaven) en 1 punt van mijn vrouw cadeau, de letter C.

De auto loopt echt boven verwachting en mijn vrouw heeft inmiddels voorzichtig ook de laatste stand van het gaspedaal gevonden, ze begint zelfs op haar manier uit te leggen dat de auto nu aanzienlijk meer koppel heeft en dit erg prettig is bij het optrekken.

Het halen van de ideale tijden is dan ook geen enkel probleem, en ook het ophalen van de controles loopt goed. En net voor TC 3 begint mijn vrouw weer te draaien op haar stoel,

“Wim we rijden net langs een buitenweggetje, gaat dat wel goed ?” De auto wordt stilgezet,

Ik ga nog eens goed naar de kaart kijken, en ja hoor voor de tweede keer redt mijn vrouw ons, ik had even een knikje niet opgemerkt, buitenweggetje gereden, controle K. Het is geen sex maar wel weer een hele fijne actie van mijn vrouw.

Bij de lunch aangekomen, hadden we best een goed gevoel, en dat werd bevestigd met de tussenstand, slechts 1 fout. Uiteindelijk bleek nog een equipe met 1 fout, reglementair stonden ze echter boven ons. Dat werd nog een spannende middagetappe, zeker daar de concurrentie er zeer ervaren uitzag. Bijkomend toeval was ook nog dat we slechts 1 min na elkaar reden.

Maar we hebben ons niet laten gek maken en zijn gewoon verder gegaan met ons ding van de ochtend, goed rijden. Echter na TC8 sloeg bij mij de twijfel toe, na punt 2 had ik een kortste route gevonden in oostelijke richting over weg waar ook een boerderij op stond, dus die gereden maar ter hoogte van punt 4 begon ik te twijfelen aan mijn keuze. De keuze die daarop volgde was moeilijker, doorrijden of terugrijden, op de andere routeconstructie kon immers een hele dure controle staan (ik had de concurrentie die route zien rijden). Daar we reglementair tweede stonden konden we beter iets aan straftijd pakken dan een controle missen, als onze concurrent 1 controle meer zou missen zaten wij alsnog goed ondanks een eventuele straftijd.

Alvorens ik de beslissing nam heb ik ook nog even diep in de bruine ogen van mijn vrouw gekeken, geen twijfel over mogelijk, we gaan het doen, terugrijden. “Beste vrouw, je man heeft twijfels wil je even terugrijden ???” “Helemaal terug” “Ja helemaal terug, en hard” . En helemaal terug, duurde lang (totaal 9 km omrijden) Het bleek ook allemaal voor niets was, er stond geen controle !!!  Voor de weg naar de boerderij stond echter wel verscholen in het gras een half kapot bordje “verboden toegang”, persoonlijk zou ik dan als uitzetter een blokkeringspijl neerzetten, meerdere equipes hebben de weg genomen die echt over het erf van de boerderij liep, daar kan een hoop gezeur van komen.

Nu werd het echt spannend, ik kreeg het er echt benauwd van, mijn vrouw niet, die mompelde “Bloed aan de paal”, heeft ze ooit van Ed gehoord. In hoog tempo hebben we het traject verder gereden, gelukkig zat ik er goed in en miste we geen enkele controle. De veranderde motor met de extra Pk’s kwam nu wel erg goed van pas, en mijn vrouw wist ze ook allemaal aan te sporen, slechts 4 min te laat bij TC9, wat een kick om de schade zo te beperken.

De rest van de trajecten gaven geen problemen, alleen ging de benzinemeter wel heel dicht naar het rode gedeelte, maar met het reserve tankje hebben wij dat bij de een na laatste TC op kunnen lossen.

Nadat ik het uitlegboek had ontvangen ben ik gelijk kan controleren, foutloos in het middagtraject, dus 100 punten in de ochtend en 40 punten in de middag voor de tijdstraf maakte een totaal van 140 punten. Dat werd wachten op het resultaat van de concurrentie.

Opeens kwam een Rohac lid mij vertellen dat onze concurrentie bij het mededelingsbord stond te vertellen dat zij in de middag 1 controle had gemist, 5 minuten later werd dat bevestigd met de einduitslag, we hebben hem weer gewonnen, EN DAT IS TWEE.

Nu zijn we er echt klaar voor, volgend jaar Sportklasse.

Wim Aalders

TRUST in CLASSIC DUTCH RALLY 2010

Het was bekend dat Michel Perridon (Trust International) de Classic Dutch Rally een warm hart toedraagt. Een en ander heeft er toe geleid dat hij de komende 3 jaar deze mooie en verfrissende historische rally zal ondersteunen. Het resultaat is ondermeer dat dit evenement vanaf nu verder gaat onder de naam: Trust Classic Dutch Rally.

Op 16 – 17 oktober gaat deze historische rally van start vanuit de nieuwe centrale locatie in Gilze-Rijen.

Naast de equipes in Super- en Sportklasse worden dit jaar ook de zgn. pre-wars uitgenodigd voor deelname.

Zaterdags tekenen Jip Barth en Ton den Uijl samen met Cees de Jong voor de route van Leg 1 en 2. Zondags zal Erwin Berkhof een mooie, lange Leg 3 op kaart zetten.

Het principe van de “Classic Dutch” met de vele regelmatigheidsecties en proeven blijft rechtovereind staan. Dit jaar wordt weer gestreefd om in elke Leg zo’n 4 – 5 secties en evenveel proeven in te bouwen. Zowel de bestuurder als de navigator komen dan ook gelijkelijk aan hun trekken.

Voor de proeven komt er per klasse een onderverdeling naar cc-groepen met een aparte waardering (verdeelsleutel / bogeytijd). De al ingeschreven FIAT 850 en Zastava 750 kunnen het dan ook daadwerkelijk als “gelijke” opnemen tegen de (veel) snellere Porsches en Alfa’s.

De kortere regelmatigheidsecties worden kaartlees-technisch meer dan uitdagend voor de equipe. Hierin is eveneens een drastische wijziging doorgevoerd. Er wordt namelijk niet meer met een marge van in de minuut maar op de seconde gereden.

Route en proeven blijven van een hoog “doorrij”-gehalte met lekker strak kaartlezen zonder geneuzel volgens de opzet en ingeslagen weg van de “Classic Dutch”.

De aangepaste slogan wordt nu: With Trust in Classic Dutch – No trust, no glory.

Verder nog dit : De “Trust Classic Dutch Rally 2010” blijft meetellen voor het DHRC-Kampioenschap. Het blijft een unieke, historische klassieker rally met nu ook vintage automobielen.

Eigenlijk een niet te missen evenement: www.classicdutchrally.org.

Samen met mijn vrouw ben ik vorig jaar naar de finish geweest om een aantal Rohac clubgenoten te onthalen. Voorzichtig kneep ik toen mijn vrouw in haar hand, en fluisterde dit wil ik ook een keer, helemaal verrot in een smerige auto met stinkende kleren over dat podium rijden.

Een paar weken later werd de basis gelegd voor mijn eerste deelname aan de Tulpenrallye van 2010. Ros Pavlik, bestuurder van een Porsche 356 was nog op zoek naar een navigator, na een korte kennismaking hebben wij in 2009 een aantal ritten en rally’s met wisselend succes gereden. Inmiddels constateerden we een aantal gebreken aan de Porsche, waaronder lekkende carburateurs, olielekkages, tikkende kleppen, een te laaghangende uitlaat, verkeerd afgestelde vering, versleten torsierubbers, uitgesleten wielophanging bouten, uitgelubberde draagarm ogen, een ingesleten asbuis. Kortom naast het navigeren heb ik aardig wat sleutelwerk verricht om de Porsche Tulpenrallye waardig te krijgen. Alleen het monteren van een gereviseerde dynamo werd door een bedrijf uitgevoerd, kort voor de Tulpenrallye zijn er 2 stuk gegaan.

Dus zaterdagochtend voor de rally waren zowel wij als de auto optimaal voorbereid.

Samen met een aantal bevriende Rohac equipes zijn we richting Vichy gereden.

Het oude boxermotortje snorde er lekker op los, totdat we 60 km voor Parijs een grote klap

hoorde onder de motorkap, de v-snaar, niets aan de hand even naar een parkeerplaats rijden en de snaar vervangen. Al snel liep de olietemperatuur op tot boven de 100 graden door het ontbreken van koeling, dus stoppen op de vluchtstrook, gelukkig reden Arie en Theo van Erkel nog vlak voor ons. De Van Erkels hebben ons toen naar een parkeerplaats gesleept.

daar constateerden we al snel meer schade dan slechts een v-snaar, de voorste dynamopoelie

was in 3 stukken gebroken. We hadden heel wat reserve delen bij ons, maar geen poelies.

Inmiddels waren de andere equipes ook geïnformeerd van onze panne, direct werd druk gebeld naar Nederland voor de poelies. Hans van Dalen had snel een adres gevonden die ze kon leveren. Uiteindelijk hebben we 8 lange uren op de parkeerplaats staan wachten op een koerier uit Nederland met de poelies.

Ondertussen had ik de onderdelen gedemonteerd, dus direct nadat de poelies waren aangekomen kon ik de boel gaan repareren. Het lukte me echter niet om de poelies goed vast te zetten met de speciale moer, de draad van de moer bleek compleet kapot gedraaid. Een dergelijk moer is niet zomaar te krijgen, we konden nog steeds niet verder. Na een hoop heen en weer bellen met de Franse pannedienst en de ANWB, zijn we met de Porsche naar een 24-uurs garage gebracht in Parijs Zuid. De garage lag in een hele fijne buurt, de Spaanse Polder in Rotterdam is er heilig bij. Een paar heel vriendelijke Algerijnse jongens gingen de Porsche “repareren” het was inmiddels 23:45 uur. Ik heb het een kwartier aangekeken, en heb toen besloten om zelf maar iets te gaan verzinnen, er stonden diverse bakken met onderdelen, en daaruit heb ik een selectie onderdelen gehaald, om een alternatief herstel uit te voeren. Uiteindelijk heb ik een extra poelieschijf gemonteerd, de boel opgesloten met een speciale reservewielring en vastgezet met M12 moer inclusief loctite. Mijn kunsten werden met “Magnifique” goedgekeurd door onze nieuwe Algerijnse vrienden. Inmiddels was het 00:15 uur.

Vichy was nog dik 4,5 uur rijden, met de wetenschap van een geïmproviseerde reparatie werden dat hele lange nachtelijke uren. Na een uur rijden heb ik het stuur overgenomen van Ros en de tot Vichy doorgereden, 5:00 uur zagen wij ons hotelbedje. Ros was daar wel aan toe, gezien onze lengte verschil was het navigatorstoeltje wel erg klein voor hem.

Na 2 uurtjes slaap ben ik de auto gaan opruimen, overal lag gereedschap. Na het ontbijt

zijn we in de omgeving even flink gaan trappen om te kijken of mijn reparatie het

bij hoge belasting ook volhield, de test werd met glans doorstaan. ’S avonds heb ik het avondeten laten schieten en ben ik na een paar biertjes vroeg naar bed gegaan, even bijslapen.

Maandagochtend, eindelijk de start, ik ga nu echt de Tulpenrallye rijden.

Na de start volgt een aanlooproute met bol-pijl. Bij het 2^e stoplicht merkt Ros op dat de motor

een raar geluid geeft bij stationair draaien. Bij de eerstvolgende bushalte zetten we de auto langs de kant, ik maak de motorkap open, en hoor een heel ongezond geluid uit de motor.

3,7 km, bol-pijl situatie nr. 10, is dit al het einde van mijn Tulpenrallye ?? Ik heb het zelfs even geroepen  aan Ros. Daarna ben ik instinctief gaan sleutelen, ik vermoedde dat de koelventilator los lag in de luchtbak. Dus poelies, dynamo, steunen, bedrading, oliefilterhuis, en afdekkappen demonteren, en inderdaad de ventilator zat los. Mooi was ook dat ik tijdens het sleutelen een steekring 14 nodig had, niet echt een gangbare maat, en niet bij ons,

Er stond inmiddels wat publiek om ons heen, waaronder ook een lokaal wonende Nederlander, die uit de kofferbak van zijn gloednieuwe Renault Laguna een steekring 14

pakte en deze ons spontaan cadeau deed. Inmiddels was gelukkig ook de technische ondersteuning gearriveerd, samen met hun heb ik de boel weer vastgezet en teruggemonteerd. (De naam van de garage waar de dynamo is vervangen, kunnen wij op verzoek aan u doorgeven).

Dus voordat we Vichy hadden verlaten hadden we al een achterstand van 40 minuten.

Druk ben ik gaan rekenen en kijken of we iets van de route kon afsnijden, afsnijden was niet mogelijk tenzij we direct naar de lunch zouden rijden, gevolg is dan een zekere grote hoeveelheid strafpunten. Dan maar gewoon beginnen aan de route en in een vreselijk tempo naar de eerste TC rijden. We zaten direct in een achtbaan, desondanks kon ik het navigeren van de route goed bijhouden. Vele deelnemers hebben we ingehaald, en haalde TC1 met 27 minuten achterstand (gelukkig binnen de 30 minuten)

Vervolgens hebben we steeds de maximale toegestane 10 min per TC ingehaald, zodat we bij de lunch op 0 min achterstand stonden. Probleem is natuurlijk wel dat je straftijd krijgt voor het laat aandoen van TC1, tevens laat je bij zo’n inhaalrace controles liggen omdat je dan niet echt scherp kan navigeren op details. We hebben de dag verder goed kunnen uitrijden en de schade kunnen beperken, plaats 48.

De dagen erna deden zich geen problemen meer voor met de auto, eerlijk gezegd hebben we ook een beetje moeten wennen aan het Tulpensysteem, het herkennen en vinden van oude wegsituaties , maar dat hebben we ons gedurende de rally eigen gemaakt. Gestaagd gingen we dan ook stijgen in het klassement, na de eerste dag rijden we continue mee in de top van het klassement. We stijgen van plek 48 naar 20, van 20 naar 10, van 10 naar 6 en uiteindelijk van 6 naar plek 4 in het toerklassement. Terugdenkend een hele knappe prestatie na alle pech, kijkend naar de strafpunten die we door de pech hebben opgelopen een gemiste kans op de overwinning. En die kans krijgen we niet zo snel meer, conform het reglement volgend jaar de sportklasse. Maar de champagne bij de prijskeuring smaakte toch goed, en zo’n klim het podium op voor een chromen Tulp in je eerste Tulpenrallye is stiekem ook wel een lekker gevoel.

Het was mijn eerste Tulpenrallye, en zeker niet mijn laatste, zoals Ed Bijster mij ooit al waarschuwde de Tulpenrallye kan verslavend werken.

Over een slingerend, slecht onderhouden weg, met een schreeuwende boer in de berm raast een blauwe Volvo. Een half verzakte schuur schiet in een flits voorbij. Eerste links, twee honderd meter rechts, piepende banden in de scherpe bocht achter de kerk langs, terug naar z’n twee en weer gas erop. In de stofwolk achter de auto is nog net de verstopte letter X te zien. Zo had voor ons “de Tulp” moeten beginnen maar helaas op dag 1 konden wij dit verrekte bordje meteen al niet vinden.

Dat betekende niets dan slechts voor de week die ons nog wachtte… Voor iedereen die geen idee heeft waar ik het over heb volgt een korte uitleg over de Tulpenrallye, door ‘ons’ vaak liefkozend “de Tulp” genoemd. Neem tweehonderd oude (af en toe geprepareerde) auto’s, zet in elke auto twee personen (bij wie de benzine door het bloed giert), verzin een route vanuit Frankrijk naar Noordwijk, spijker een aantal plastic bordjes met letters erop aan bomen langs de route en zie het resultaat: de Tulpenrallye!

Gegarandeerd een week plezier verzorgd door uitzetters Jaap Daamen en Adrie Brugmans. De meest spannende weggetjes door Franse dorpjes, over de misterigste colletjes en langs bunkers rond Verdun stonden voor dit jaar op het
programma.

Terug bij die letter X en de borrel na de nachtetappe op maandagavond. Stond de X er nou wel of niet, of was dat toch vorig jaar? ‘Tja, het lijkt ook allemaal zo op elkaar in de bergen rond Vals–‐les–‐Bains’. We besluiten dat de maandag niet ging zoals gehoopt. De nachtetappe, sinds kort op het programma voor de deelnemers in de expertklasse, bleek ontzettend lastig. Niet dat de route vol “smerige” truukjes en weg–‐gephotoshopte wegen zat. Nee, het weer was de grootste moeilijkheidsgraad.

Inmiddels is dit mijn vierde Tulpenrallye en aangezien de vorige drie altijd zonovergoten waren, zou dat dit jaar ook wel weer zo zijn. Dit bleek een drogredenering. Want wie had dat nou gedacht; sneeuw midden in Frankrijk in het begin van mei? Voor de oplettende lezers, als ik sneeuw zeg bedoel ik ‘geen– hand–‐voor–‐ogen–‐zien’ sneeuwstormen, spekgladde hairpins en ingesneeuwde nulwagens.

Zo veel sneeuw… De volgende dag was de sneeuwravage pas echt duidelijk. Het klassement was behoorlijk door elkaar geschud, als gevolg van een tactisch geplaatste stempel ‘Z’, en een afgelaste dinsdagochtend etappe. Dit mocht de pret niet drukken want wij hadden de Z wel. Vol goede moed begonnen we daarom aan de dinsdagmiddag. Links en rechts valt de opmerking: ’nu zijn we helemaal ingedut, dat wordt niks vanmiddag’.

Ik ben, als navigator daarom gebrand op een goede middag. Erop terugkijkend is dit aardig gelukt. Op een beetje tijdstraf na ging het eigenlijk prima! Soepel leidt ik mijn vader en onze Volvo langs alle lettertjes en stempels. Die tijdstraf blijft zonde, maar dat krijg je als je met een anderhalve ton zware Volvo in de bergen rijdt. Overigens wat waren die bergen hoog en wat slingerde die weg, nou ja, weg… Karrenspoor is meer op zijn plaats… Zinsnede van de dag in onze auto; ‘nog een zo’n kolere haarspeldbocht en ik ga naar huis’.

Kennelijk is het spelletje dan toch verslavend want de daad is nooit daadwerkelijk bij het woord gevoegd! We sluiten de dinsdag af op een succesvolle positie net achter de top 10. Dat biedt perspectieven voor de woensdag. We beginnen met een testje op een parkeerplaats. Ik zeg, zoals een brave zoon betaamd, ‘Pap, het is maar een spelletje, laten we vooral de boel heel houden’.

Verstandig als mijn vader is volgt hij mijn raad op. We vliegen daarom gummend langs de eerste pion, een slippende koppeling na de 180 graden draai en natuurlijk blokkerende remmen bij de finish. Dat levert geen straftijd op, super! Met de adrenaline nog gierend door ons lijf rijden we richting de regelmatigheidetappe. Dit is onze specialiteit en we zijn daarom ook absoluut overtuigd van een verbluffend resultaat.

Na een kleine tien kilometer rijden, hebben we de eerste GTC op ‘nul’ gereden en slaan we hoopvol rechts in een klein dorpje. Na wat enthousiast wijzende kinderen weet ik zeker dat we goed zitten. We stuiven een bergpad in. Rechts, links, knikje naar links… Ja, dit gaat goed… Plotseling doemt er een andere deelnemer op en wel in tegengestelde richting. Niet beïnvloedt door andermans fouten rijden we dapper door…Dan plotseling, Fred en Pim in hun Volvo. OOK TEGENGESTELD.

Mijn vader trekt de conclusie: ‘We zitten fout, als zelfs Fred terug komt is het fout!’. Ik laat mij hier zoals iedere zelfverzekerde navigator zou doen, meteen door ompraten. We keren om, zoeken tien minuten, verknollen de hele RE en komen aan het eind tot de conclusie dat we toch goed zaten. Dat levert flink wat strafpunten op, 250 in totaal. ’s Ochtends maakte we nog kans voor een goede top 10 klassering en hadden we er nog zin in. Nu kijken we tegen een enorme achterstand aan en was de stemming in de auto compleet omgeslagen.

Ook dat is de Tulpenrallye! Een week rally rijden, samen met je vader, is een aanrader. Alleen aangezien zoons altijd op vaders lijken, is het moeilijk om na tegenslagen elkaar er weer boven op te krijgen. Daarom was na onze “fantastische” regelmatigheidetappe, de motivatie om door te zetten tot een dieptepunt gedaald. Kort spookte het door mijn hoofd om de handdoek maar in de ring te gooien en naar huis te gaan. Dit zou wel een enorm gezichtsverlies zijn, dus hebben we alle laatste beetjes hoop bij elkaar geraapt en zijn we aan de donderdag begonnen.

Eigenlijk verliep alles zo als het zou moeten. We vonden alle lettertjes en hadden weinig tijdstraf. Dit wil overigens wel zeggen dat we het snot voor onze ogen reden en zo min mogelijk tijd besteden aan zoeken. We komen wederom net binnen de minuut aan bij een TC. Blokerende banden op een zanderige parkeerplaats zorgt voor een enorme stofwolk naast de marshals. Ik wil mijn kaart overhandigen maar equipe vader en dochter Froger is mij voor.
Zij hebben meer tijdstraf dus ik vind het prima. In de haast en stress die ontstaat krijg ik een clipboard terug en stuiven er weer vandoor. Niet opgelet of het mijn eigen clipboard is, schrijf ik vrolijk letters op en stempel vakjes vol. Geschrokken kom ik er vlak voor de TC achter, ik heb iemand anders kaart ingevuld. Fijn is dat, nu gaat equipe Froger met mijn winstkaart er vandoor. e moed zakt ons wederom in de schoenen. Maar een tactisch “wissel”moment bij de afsluitstempel en we hebben onze eigen kaart weer terug.

Kennelijk heeft Marije het navigeren wat beter in de vingers dan ik, en heeft wel het ene verstopte lettertje J voor mij gevonden. Als dank hiervoor stempelt ze haar eigen kaart nog een keer extra waarna ik hem ruil met de mijne. “Oef, die zal balen” zegt mijn vader in de auto”.

Op vrijdag, de bitterballen al borrelend in het vet, is de finish echt in zicht. Kennelijk waren de uitzetters het hiermee eens, de route was in mijn ogen weinig uitdagend. De tijdschema’s prima te halen en de route door Verdun eigenlijk erg saai. Er was in de auto zelfs tijd voor een geschiedenisles van mijn vader. Misschien dat de route daarom zo saai was?

Een prima lunch stond voor ons klaar in een mooi, vervallen, Frans chateau. Na de lunch in een streep naar een luxe hotel vlak onder Brussel. Waar wederom, onder het keurend oog van de heer Machielsen, door vier blonde meisjes bitterballen aan ons werden overhandigd.

Ik vraag me ieder jaar weer af hoe Han het voor elkaar krijgt, de ene nog mooier dan de ander en na een paar, met glimlach aangeboden, bitterballen is de overtuiging groot, “We zijn er bijna!”.

Zaterdag restte ons nog lange verbindingsetappe, een beetje geneuzel in een Belgisch weiland en een hele “succesvolle” Boulevardsprint. We krijgen twee groene vlaggen en een wereldtijd. We rollen de Boulevard af en daar zien we hem: DE FINISHBOOG! Hunkerend en reikhalzend wachten we onze beurt af. Nog twee auto’s, nog een gammele Porsche en wij zijn. …De motor draait 1500 toeren, een glas bier in de hand, toeterend en zwaaiend rijden we het schavot op…! We zijn er, het zit er op! De Tulpenrallye van dit jaar is voor ons een groot debacle geweest. Neuzen niet dezelfde kant op, te vaak een onscherp moment en net op het verkeerde moment inkakken leverde ons, helaas, plek 14 op.

Wel kijken we terug op een mooie week. Een band tussen vader en zoon is moeilijk te onderhouden, zeker als zoonlief niet meer in het ouderlijk huis woont. Daarom zijn dit soort weken een uitgelezen kans om elkaar weer eens lekker de huid vol te schelden! Dat schept toch een band… Nu ik dit stuk tekst geschreven heb en ik het voor de derde keer verlezen heb kom ik tot de conclusie dat ik de Tulpenrallye voor geen goud had willen missen. Dat ik hierdoor, nog wat extra, studievertraging oploop neemt mijn vader (hopelijk) voor lief! De spanning, sfeer en ervaringen van dit jaar maken dit natuurlijk meer dan goed. Daarom staan we ook volgend jaar weer aan de start, nu beter voorbereidt, gemotiveerder dan ooit en bloedfanatiek.

Pap, 2011 wordt ons jaar!

De lijst is met de grootst mogelijke zorgvuldigheid opgesteld. Mocht ik een Rohac lid over het hoofd gezien hebben, mail mij dan even!

Ed Bijster

Expertklasse:

5.    Perridon/van Kruisdijk

7.    Reinders/Berkhof

10.  van Lith/van Hoof

12.  Goedegebuur/Savage

14. de Jong/de Jong

19. van Zijl/Godwaldt

23. Reinders/de Jong

25. Vermaas/van Houtum

28. Bijster/Bijster

32. Peters/Peters

33. van Erkel/van Erkel

36. van Dalen/Bruens

41. Dinaux/van Straaten

42. de Hoog/van Dilst

48. Verhoeff/Verhoeff  (dnf)

53. Bartelse/Weitmann (dnf)

54. Bender/Leurs (dnf)

Sportklasse

6.  Ruys/Mous

24. v.d. Broek/v.d. Broek

31. Diepeveen/v.d. Lustgraaf

37. van Breevoort/van Breevoort

42. de Zoete/Hoogendam

45. Dord/Stijn

54. Duijn/Noort

64. Post/Post (dnf)

Toerklasse:

3.   Ten Cate/Pors

4.   Pavlik/Aalders

16. Broere/Holzhauer

29. Boeken/Rijnders

34. Dekker/Gräper

Nadat we de woensdagavond ervoor al even van het bier hadden mogen proeven tijdens het uitdelen van de nieuwe Rohac truien, kwamen we met vier equipes bij de grens met België op zaterdagochtend om 09.00 bijeen. Daar sloot zich nog een vijfde toevallig aanwezige equipe aan bij het groepje, dat in gestrekte draf zuidwaarts ging.

Na de obligatoire tank/toilet/koffie stops raakten we kort voor Parijs ineens de rode 356 van het team Pavlik/Aalders en het babyblue van de van Erkels kwijt in de achteruitkijkspiegel. Na de tol dus maar even gewacht en gebeld. Helaas was er technische malheur met de 356, maar het kon nooit iets zijn waar Wim geen oplossing voor wist te bedenken. Parijs passeerden we probleemloos ( Goed gedaan Tom en jij ook Tom!) waarna we iets langer stopten voor een overheerlijk lunch in een Frans wegrestaurant.

Ondertussen was duidelijk dat er iets met een poelie aan de hand was, maar er waren onderdelen onderweg vanuit Nederland, dus de 356 kwam wel in orde. Achteraf bleek dat wat tegen te vallen en zijn ze toch afgesleept naar een garage in Parijs, waar voornamelijk mannen met Algerijns uiterlijk en een beperkte taalkennis werkzaam waren aan ANWB opvangers. Daar is het Wim uiteindelijk gelukt de boel te fiksen, waarna deze equipe ’s nachts om 05.00 ook Vichy bereikten. Gelukkig was de hotelkamer er nog!

Ons groepje bereikte probleemloos Vichy en bij het binnenrijden van de stad zagen we meteen Arie’s favoriet, Buffalo’s Grill! Dus snel afgesproken om na het inchecken aldaar een eenvoudige doch voedzame maaltijd te gaan gebruiken. Zonder probleem een tafel geregeld en ja hoor, prachtige rib-eyes met ruimhartige bijgerechten. Helemaal goed en dus nog even naar de bar om ons voor te bereiden op zondag.

De zondag is altijd een echte leasure day, eventuele reparaties kunnen nog op je gemak worden verricht, maar onze Beamer was in topconditie. Dus koffie drinken, bijpraten, lunchen, bier drinken de toen kwam de receptie. Inmiddels had de Rohac iets van 65 truien uitgezet onder de voorwaarde die ook te dragen tijdens de receptie. Nou dat bleek! Het plein kleurde prachtig oranje/wit van de Rohac truien, die inderdaad (Goeie keuze Daan!) wel opvielen in het gezelschap. Ook zag je nu duidelijk hoe groot het aantaal Rohac deelnemers aan deze rally is.

Daarna verdween een deel van ons groepje naar het obligate sponsordiner en wij moesten elders ons heil zien te vinden. Omdat het dringen was rondom het plein viel dat niet direct mee. Maar met enig geluk slaagden we er in in een restaurant, dat er oogverblindend uitzag, een tafel te reserveren, waar we met 8 man aanschoven. Voortreffelijk gegeten, top niveau voor een relatief acceptabele prijs leverde ons een buitengewoon genoeglijk avondje op. Indachtig de vele buffetten, die gingen volgen een welbestede avond.

En toen was het na een lang jaar wachten eindelijk weer zover, we mochten gaan snoepen  van wat Adri en Jaap voor ons hadden bereid. De eerste dag verliep voor onze equipe niet zonder kleerscheuren en eindigde in Vals les Bains met 3 gemiste controles en wat tijd links en rechts op een bedroevende 38^e plaats. Weg iedere ambitie op een leuke eindplaats, althans zo leek het. Even snel ingecheckt in het buitengewoon originele (en dus in de stijl van de bouw rond 1920 in stand gehouden) hotel l’Europe en daar geregeld dat er wat bier op ons wachtte als we terugkwamen. Eten was net als vorig jaar prima voor elkaar en toen begon het wachten op de start van de avondetappe.

Die leidde ons door een inmiddels regenachtig en koud berglandschap ten noorden van Vals les Bains het Franse duister in en dat is echt duister! Geen lamp te zien in de verre omtrek dus. De route was kennelijk niet zo eenvoudig te vinden, want we zagen iedereen wat aarzelend rondrijden, maar wij hadden het ritme nu wel goed te pakken en knalden meteen goed. In ons gevoel redelijk voor in het veld begon de natuur zijn tol te eisen, dus werd besloten tot een korte stop op een geschikte locatie, want de weg was smal. Joost had de camera aan staan toen we verder reden en bij controle U kwamen, waar ik ontdekte dat het klipbord weg was. Op het filmpje is te horen dat ik daar een iets andere woordkeuze bij had!

Goede raad was duur en dus terug naar de plek des onheils tegen de deelnemers in. Gelukkig zie je elkaar ruim tevoren aankomen, een voordeel van het diepe Franse duister. Met moeite de plaats terug gevonden en het inmiddels doorweekte bord zou goed mogelijk schoongeveegd en afgedroogd en weer verder naar de TC, maar dan haal je die deelnemers dit keer van achteren in, die natuurlijk niet direct doorhebben dat wij haast hebben. Uiteindelijk helaas 8 minuten te laat bij de TC, maar die schade viel relatief mee. In het tweede deel, getekend door mist, regen en vooral SNEEUW (in Frankrijk in mei??? Ja Dus!) slaagden wij er in de bemande controle Z aan te doen en dat bleek later een dure, zelfs gemist door het merendeel van de toppers. Dus we deden weer mee.

Dinsdag vol goede moed naar de start, maar daar kreeg iedere equipe een routeboek met een opdracht direct naar de lunchlocatie te rijden. Later hoorden we de avonturen van enkele equipes, die de afzetting van de organisatie net misten door een alternatieve route te kiezen en vast kwamen te zitten in de sneeuw, die boven tot kniehoogte was gestegen. Op de lunchlocatie werd het natuurlijk een gezellige rommel, want die was niet berekend op alle deelnemers tegelijk. De organisatie zette zich bekwaam in alles toch zo goed mogelijk in juiste banen te leiden en we gingen uiteindelijk allemaal weer van start voor de middag etappe naar Aix les Bains, die dit keer door ons met alleen een tijdstraf van 2 minuten foutloos werd afgelegd.

Aangekomen in Aix les Bains werd dat gevierd met een bescheiden biertje, gevolgd door, jawel, een buffet en daarna jawel nog wat bier in het hotel. Tijdig naar bed want morgen vroeg weer op. De ochtend begon relaxed totdat ik mij om 08.58 bedacht dat we volgens mij om 09.04 moesten starten. Snel in de auto gestapt en terwijl we onderweg al door ongeruste deelnemers werden gebeld of er iets was, wisten we ons nipt op tijd te melden bij de TC voor de start. Vandaar direct naar een testje dat normaliter had kunnen worden voorbereid, maar wij moesten er ongezien mee starten. Viel het resultaat nog mee met 2 seconden tijdsoverschrijding, die achteraf werden gecorrigeerd omdat er onjuiste informatie stond in ofwel het routeboek (40 seconden) ofwel de tijdkaart (55 seconden).

Dat beeld verliet ons die dag niet meer, want we kwamen menigmaal precies in de minuut bij de TC, wat voor ons een ongebruikelijke ervaring is. Wel afgesproken dat onze mise en place voortaan beter zou zijn! Het zal de lezers dan ook niet verbazen dat we die dag enkele controles gemist hebben en aankwamen met 420 strafpunten aan de broek. Toch nog weer opgeklommen naar de 28^e plaats en dat gaf de burger weer moed. In Murten ingecheckt bij het hotel, wat ons een parkeerplaats opleverde. Later parkeerde iedereen tegen het advies van het hotel op straat en ja hoor in de ochtend kwam de parkeerbeambte netjes collecteren. De bon zat wel keurig Zwitsers in een plastic zakje, maar was toch zuur denk ik.

Achteraf begon voor mij in Murten de misère, bij het ontbijt kreeg ik vreemde reacties uit de maagstreek bij de gedachte aan eten en dat zou niet meer overgaan. Ik zal u verdere details besparen, maar ik ontwikkelde iets dat leek op een voedselvergiftiging van klasse mat koorts, misselijkheid en natuurlijk buikloop. Erg onhandig tijdens een rally kan ik u verzekeren. Dus niets gegeten en gewoon van start gegaan en niet onverdienstelijk. Het was een erg lastige route, vooral het gedeelte in een of ander Frans bos. Het was even zoeken, maar dat leverde ons de foute V en de goede X op. Helaas werd dit een combinatiefout, waardoor wij evenveel strafpunten opliepen als we hadden gekregen als we gewoon waren doorgereden en de tijdsoverschrijding bij de TC werd niet gecompenseerd natuurlijk. Je kunt niet alles hebben.

Ons resultaat bracht ons echter wel naar de gedroomde classificatie op de 20^e plaatst en zelfs even op de 18^e plaats. U moet weten dat wij bij de start drie doelen hebben:

1.  Veilig en heel in Noordwijk komen;

2.  een classificatie zo dicht mogelijk bij de 20;

3.  In ieder geval hoger dan Bartelse/Weitmann.

De laatste ambitie was helaas al bereikt doordat zij uitvielen, ook al door gezondheidsproblemen. We worden kennelijk ouder!

Nu nog vasthouden die plaats op vrijdag, wanneer we altijd lastig, België binnen gaan. Mede door de kwakkelende gezondheid is dat laatste niet gelukt, ik ben zelfs een stukje van de film verloren onderweg, want ik weet niet goed meer war we daar hebben gedaan. Resultaat 4 gemiste controles, 100 punten wegens knoeien in de kaart omdat ik een mislukte letter had gedacht te verduidelijken. Kijk in het reglement, de letter moet enkellijnig worden opgeschreven! Dus nog even duidelijk herhalen kost ook u 100 punten, let daar volgend jaar op!

De zaterdag leverde wel een leuk plaatje op de controle kaart op en ons nog wegens een over het hoofd gezien weggetje 100 punten op, maar was verder een piece of cake. De eindstand van 28^e wordt bijgeschreven in onze annalen als een persoonlijke topprestatie. Voor ons hebben we bewezen het te kunnen ook al komt het er niet altijd uit. Dat geeft toch weer hoop voor 2011, al hoorden we het gerucht dat Adri en Jaap het na 10 edities voor gezien gaan houden. Wij zullen dat zeer betreuren en hopen oprecht op meer van dit lekkers van beide heren.

PS welke deelnemer heeft het tunneltje gevonden dat Adri en Jaap hadden gefotografeerd bij de verkenningen? Wij wel, koste ons bijna de uitlaat toen wij het achteruit weer uit moesten rijden!