Onder Foto’s vind u in de map Gelderlandrit 2010 de foto’s van de winnaars van de Toerklasse en van de winnaars van de derde en eerste plaats in de sportklasse.

EN DAT IS TWEE !

En dit is dan het tweede verslag van mij in 4 weken. Dit jaar heb ik voor de derde keer de Gelderlandrit Classic gereden, Traditiegetrouw doe ik dit samen met mijn vrouw, die dan ons Dafje dan over de Gelderlandse wegen sleurt. Parallel aan de Tulpenrallye moest er ook nu vooraf eerst gesleuteld worden, veel gesleuteld worden. Ander koppelingshuis, nieuwe aandrijfas, andere motor, spaghetti uitlaatspruitstuk, aangepast inlaatspruitstuk, compleet rvs uitlaatsysteem, Weber DCOE carburateur. Dat kan bijna niet allemaal in een keer goed gaan en zeker niet in 2 weken, maar bijna wel, enkel de carburateur gaf veel hoofdpijn, tot een dag voor de Gelderland bleef het ding benzine lekken. Een combinatie van vlotterafstelling, valse lucht aanzuiging, en ontstekingafstelling. Ontstekingafstelling ?? ja, het is zeer belangrijk dat het motortje heel regelmatig loopt om te voorkomen dat de carburateur door het lange inlaatspruitstuk niet te veel langdurig kantelt.

Dus vrijdagavond met slecht 5 km proefrijden naar het oosten gereden, de eerste etappe zonder problemen gehaald, en het ding liep de teller uit (150) zonder ooit getest te zijn op een rollerbank, gewoon zelf een sproeierbezetting berekend en erin geschroefd.

Dat gaf ons moed voor de zaterdag.

De voorgaande edities waren een keer eerste en vijfde geëindigd in de toerklasse, bij de inschrijving heb ik nog zitten twijfelen aan de sportklasse, maar toen dacht ik even aan het Dafje met zijn toen nog hoestende motortje en mijn vrouw die eigenlijk maar een keer jaar een rit rijdt, de sportklasse kan ook wel eens mijn huwelijk kosten, dus toch maar de toerklasse.

Ook dit jaar was het weer prachtig weer, mij bekruipt dan altijd het gevoel dat mijn concentratie daar onder lijdt. Op het moment dat ik met het routeboek in de auto stap bevestig ik dit ook nog even aan mijn vrouw. Al snel komen wij na pijl 4 in een listig stukje op de Postbank, en als een doorgewinterde rallyrijder gaat mijn vrouw aangeven dat naar haar mening hier iets niet klopt, of ik toch even goed op de kaart wil kijken, en verdomd, ze heeft het goed aangevoeld, de kaart zegt knik, en de weg loopt recht, even terugrijden knikje inrijden (parkeerhaven) en 1 punt van mijn vrouw cadeau, de letter C.

De auto loopt echt boven verwachting en mijn vrouw heeft inmiddels voorzichtig ook de laatste stand van het gaspedaal gevonden, ze begint zelfs op haar manier uit te leggen dat de auto nu aanzienlijk meer koppel heeft en dit erg prettig is bij het optrekken.

Het halen van de ideale tijden is dan ook geen enkel probleem, en ook het ophalen van de controles loopt goed. En net voor TC 3 begint mijn vrouw weer te draaien op haar stoel,

“Wim we rijden net langs een buitenweggetje, gaat dat wel goed ?” De auto wordt stilgezet,

Ik ga nog eens goed naar de kaart kijken, en ja hoor voor de tweede keer redt mijn vrouw ons, ik had even een knikje niet opgemerkt, buitenweggetje gereden, controle K. Het is geen sex maar wel weer een hele fijne actie van mijn vrouw.

Bij de lunch aangekomen, hadden we best een goed gevoel, en dat werd bevestigd met de tussenstand, slechts 1 fout. Uiteindelijk bleek nog een equipe met 1 fout, reglementair stonden ze echter boven ons. Dat werd nog een spannende middagetappe, zeker daar de concurrentie er zeer ervaren uitzag. Bijkomend toeval was ook nog dat we slechts 1 min na elkaar reden.

Maar we hebben ons niet laten gek maken en zijn gewoon verder gegaan met ons ding van de ochtend, goed rijden. Echter na TC8 sloeg bij mij de twijfel toe, na punt 2 had ik een kortste route gevonden in oostelijke richting over weg waar ook een boerderij op stond, dus die gereden maar ter hoogte van punt 4 begon ik te twijfelen aan mijn keuze. De keuze die daarop volgde was moeilijker, doorrijden of terugrijden, op de andere routeconstructie kon immers een hele dure controle staan (ik had de concurrentie die route zien rijden). Daar we reglementair tweede stonden konden we beter iets aan straftijd pakken dan een controle missen, als onze concurrent 1 controle meer zou missen zaten wij alsnog goed ondanks een eventuele straftijd.

Alvorens ik de beslissing nam heb ik ook nog even diep in de bruine ogen van mijn vrouw gekeken, geen twijfel over mogelijk, we gaan het doen, terugrijden. “Beste vrouw, je man heeft twijfels wil je even terugrijden ???” “Helemaal terug” “Ja helemaal terug, en hard” . En helemaal terug, duurde lang (totaal 9 km omrijden) Het bleek ook allemaal voor niets was, er stond geen controle !!!  Voor de weg naar de boerderij stond echter wel verscholen in het gras een half kapot bordje “verboden toegang”, persoonlijk zou ik dan als uitzetter een blokkeringspijl neerzetten, meerdere equipes hebben de weg genomen die echt over het erf van de boerderij liep, daar kan een hoop gezeur van komen.

Nu werd het echt spannend, ik kreeg het er echt benauwd van, mijn vrouw niet, die mompelde “Bloed aan de paal”, heeft ze ooit van Ed gehoord. In hoog tempo hebben we het traject verder gereden, gelukkig zat ik er goed in en miste we geen enkele controle. De veranderde motor met de extra Pk’s kwam nu wel erg goed van pas, en mijn vrouw wist ze ook allemaal aan te sporen, slechts 4 min te laat bij TC9, wat een kick om de schade zo te beperken.

De rest van de trajecten gaven geen problemen, alleen ging de benzinemeter wel heel dicht naar het rode gedeelte, maar met het reserve tankje hebben wij dat bij de een na laatste TC op kunnen lossen.

Nadat ik het uitlegboek had ontvangen ben ik gelijk kan controleren, foutloos in het middagtraject, dus 100 punten in de ochtend en 40 punten in de middag voor de tijdstraf maakte een totaal van 140 punten. Dat werd wachten op het resultaat van de concurrentie.

Opeens kwam een Rohac lid mij vertellen dat onze concurrentie bij het mededelingsbord stond te vertellen dat zij in de middag 1 controle had gemist, 5 minuten later werd dat bevestigd met de einduitslag, we hebben hem weer gewonnen, EN DAT IS TWEE.

Nu zijn we er echt klaar voor, volgend jaar Sportklasse.

Wim Aalders

Wij laten niet vaak rallyorganisatoren aan het woord, maar als bij een rallyorganisatie zoveel Rohacleden betrokken zijn, maken we een uitzondering. Hieronder nieuws van de Trust Classic Dutch Rally.

TRUST in CLASSIC DUTCH RALLY 2010

Het was bekend dat Michel Perridon (Trust International) de Classic Dutch Rally een warm hart toedraagt. Een en ander heeft er toe geleid dat hij de komende 3 jaar deze mooie en verfrissende historische rally zal ondersteunen. Het resultaat is ondermeer dat dit evenement vanaf nu verder gaat onder de naam: Trust Classic Dutch Rally.

Op 16 – 17 oktober gaat deze historische rally van start vanuit de nieuwe centrale locatie in Gilze-Rijen.

Naast de equipes in Super- en Sportklasse worden dit jaar ook de zgn. pre-wars uitgenodigd voor deelname.

Zaterdags tekenen Jip Barth en Ton den Uijl samen met Cees de Jong voor de route van Leg 1 en 2. Zondags zal Erwin Berkhof een mooie, lange Leg 3 op kaart zetten.

Het principe van de “Classic Dutch” met de vele regelmatigheidsecties en proeven blijft rechtovereind staan. Dit jaar wordt weer gestreefd om in elke Leg zo’n 4 – 5 secties en evenveel proeven in te bouwen. Zowel de bestuurder als de navigator komen dan ook gelijkelijk aan hun trekken.

Voor de proeven komt er per klasse een onderverdeling naar cc-groepen met een aparte waardering (verdeelsleutel / bogeytijd). De al ingeschreven FIAT 850 en Zastava 750 kunnen het dan ook daadwerkelijk als “gelijke” opnemen tegen de (veel) snellere Porsches en Alfa’s.

De kortere regelmatigheidsecties worden kaartlees-technisch meer dan uitdagend voor de equipe. Hierin is eveneens een drastische wijziging doorgevoerd. Er wordt namelijk niet meer met een marge van in de minuut maar op de seconde gereden.

Route en proeven blijven van een hoog “doorrij”-gehalte met lekker strak kaartlezen zonder geneuzel volgens de opzet en ingeslagen weg van de “Classic Dutch”.

De aangepaste slogan wordt nu: With Trust in Classic Dutch – No trust, no glory.

Verder nog dit : De “Trust Classic Dutch Rally 2010” blijft meetellen voor het DHRC-Kampioenschap. Het blijft een unieke, historische klassieker rally met nu ook vintage automobielen.

Eigenlijk een niet te missen evenement: www.classicdutchrally.org.

Mijn eerste Tulpenrallye,

Samen met mijn vrouw ben ik vorig jaar naar de finish geweest om een aantal Rohac clubgenoten te onthalen. Voorzichtig kneep ik toen mijn vrouw in haar hand, en fluisterde dit wil ik ook een keer, helemaal verrot in een smerige auto met stinkende kleren over dat podium rijden.

Een paar weken later werd de basis gelegd voor mijn eerste deelname aan de Tulpenrallye van 2010. Ros Pavlik, bestuurder van een Porsche 356 was nog op zoek naar een navigator, na een korte kennismaking hebben wij in 2009 een aantal ritten en rally’s met wisselend succes gereden. Inmiddels constateerden we een aantal gebreken aan de Porsche, waaronder lekkende carburateurs, olielekkages, tikkende kleppen, een te laaghangende uitlaat, verkeerd afgestelde vering, versleten torsierubbers, uitgesleten wielophanging bouten, uitgelubberde draagarm ogen, een ingesleten asbuis. Kortom naast het navigeren heb ik aardig wat sleutelwerk verricht om de Porsche Tulpenrallye waardig te krijgen. Alleen het monteren van een gereviseerde dynamo werd door een bedrijf uitgevoerd, kort voor de Tulpenrallye zijn er 2 stuk gegaan.

Dus zaterdagochtend voor de rally waren zowel wij als de auto optimaal voorbereid.

Samen met een aantal bevriende Rohac equipes zijn we richting Vichy gereden.

Het oude boxermotortje snorde er lekker op los, totdat we 60 km voor Parijs een grote klap

hoorde onder de motorkap, de v-snaar, niets aan de hand even naar een parkeerplaats rijden en de snaar vervangen. Al snel liep de olietemperatuur op tot boven de 100 graden door het ontbreken van koeling, dus stoppen op de vluchtstrook, gelukkig reden Arie en Theo van Erkel nog vlak voor ons. De Van Erkels hebben ons toen naar een parkeerplaats gesleept.

daar constateerden we al snel meer schade dan slechts een v-snaar, de voorste dynamopoelie

was in 3 stukken gebroken. We hadden heel wat reserve delen bij ons, maar geen poelies.

Inmiddels waren de andere equipes ook geïnformeerd van onze panne, direct werd druk gebeld naar Nederland voor de poelies. Hans van Dalen had snel een adres gevonden die ze kon leveren. Uiteindelijk hebben we 8 lange uren op de parkeerplaats staan wachten op een koerier uit Nederland met de poelies.

Ondertussen had ik de onderdelen gedemonteerd, dus direct nadat de poelies waren aangekomen kon ik de boel gaan repareren. Het lukte me echter niet om de poelies goed vast te zetten met de speciale moer, de draad van de moer bleek compleet kapot gedraaid. Een dergelijk moer is niet zomaar te krijgen, we konden nog steeds niet verder. Na een hoop heen en weer bellen met de Franse pannedienst en de ANWB, zijn we met de Porsche naar een 24-uurs garage gebracht in Parijs Zuid. De garage lag in een hele fijne buurt, de Spaanse Polder in Rotterdam is er heilig bij. Een paar heel vriendelijke Algerijnse jongens gingen de Porsche “repareren” het was inmiddels 23:45 uur. Ik heb het een kwartier aangekeken, en heb toen besloten om zelf maar iets te gaan verzinnen, er stonden diverse bakken met onderdelen, en daaruit heb ik een selectie onderdelen gehaald, om een alternatief herstel uit te voeren. Uiteindelijk heb ik een extra poelieschijf gemonteerd, de boel opgesloten met een speciale reservewielring en vastgezet met M12 moer inclusief loctite. Mijn kunsten werden met “Magnifique” goedgekeurd door onze nieuwe Algerijnse vrienden. Inmiddels was het 00:15 uur.

Vichy was nog dik 4,5 uur rijden, met de wetenschap van een geïmproviseerde reparatie werden dat hele lange nachtelijke uren. Na een uur rijden heb ik het stuur overgenomen van Ros en de tot Vichy doorgereden, 5:00 uur zagen wij ons hotelbedje. Ros was daar wel aan toe, gezien onze lengte verschil was het navigatorstoeltje wel erg klein voor hem.

Na 2 uurtjes slaap ben ik de auto gaan opruimen, overal lag gereedschap. Na het ontbijt

zijn we in de omgeving even flink gaan trappen om te kijken of mijn reparatie het

bij hoge belasting ook volhield, de test werd met glans doorstaan. ’S avonds heb ik het avondeten laten schieten en ben ik na een paar biertjes vroeg naar bed gegaan, even bijslapen.

Maandagochtend, eindelijk de start, ik ga nu echt de Tulpenrallye rijden.

Na de start volgt een aanlooproute met bol-pijl. Bij het 2^e stoplicht merkt Ros op dat de motor

een raar geluid geeft bij stationair draaien. Bij de eerstvolgende bushalte zetten we de auto langs de kant, ik maak de motorkap open, en hoor een heel ongezond geluid uit de motor.

3,7 km, bol-pijl situatie nr. 10, is dit al het einde van mijn Tulpenrallye ?? Ik heb het zelfs even geroepen  aan Ros. Daarna ben ik instinctief gaan sleutelen, ik vermoedde dat de koelventilator los lag in de luchtbak. Dus poelies, dynamo, steunen, bedrading, oliefilterhuis, en afdekkappen demonteren, en inderdaad de ventilator zat los. Mooi was ook dat ik tijdens het sleutelen een steekring 14 nodig had, niet echt een gangbare maat, en niet bij ons,

Er stond inmiddels wat publiek om ons heen, waaronder ook een lokaal wonende Nederlander, die uit de kofferbak van zijn gloednieuwe Renault Laguna een steekring 14

pakte en deze ons spontaan cadeau deed. Inmiddels was gelukkig ook de technische ondersteuning gearriveerd, samen met hun heb ik de boel weer vastgezet en teruggemonteerd. (De naam van de garage waar de dynamo is vervangen, kunnen wij op verzoek aan u doorgeven).

Dus voordat we Vichy hadden verlaten hadden we al een achterstand van 40 minuten.

Druk ben ik gaan rekenen en kijken of we iets van de route kon afsnijden, afsnijden was niet mogelijk tenzij we direct naar de lunch zouden rijden, gevolg is dan een zekere grote hoeveelheid strafpunten. Dan maar gewoon beginnen aan de route en in een vreselijk tempo naar de eerste TC rijden. We zaten direct in een achtbaan, desondanks kon ik het navigeren van de route goed bijhouden. Vele deelnemers hebben we ingehaald, en haalde TC1 met 27 minuten achterstand (gelukkig binnen de 30 minuten)

Vervolgens hebben we steeds de maximale toegestane 10 min per TC ingehaald, zodat we bij de lunch op 0 min achterstand stonden. Probleem is natuurlijk wel dat je straftijd krijgt voor het laat aandoen van TC1, tevens laat je bij zo’n inhaalrace controles liggen omdat je dan niet echt scherp kan navigeren op details. We hebben de dag verder goed kunnen uitrijden en de schade kunnen beperken, plaats 48.

De dagen erna deden zich geen problemen meer voor met de auto, eerlijk gezegd hebben we ook een beetje moeten wennen aan het Tulpensysteem, het herkennen en vinden van oude wegsituaties , maar dat hebben we ons gedurende de rally eigen gemaakt. Gestaagd gingen we dan ook stijgen in het klassement, na de eerste dag rijden we continue mee in de top van het klassement. We stijgen van plek 48 naar 20, van 20 naar 10, van 10 naar 6 en uiteindelijk van 6 naar plek 4 in het toerklassement. Terugdenkend een hele knappe prestatie na alle pech, kijkend naar de strafpunten die we door de pech hebben opgelopen een gemiste kans op de overwinning. En die kans krijgen we niet zo snel meer, conform het reglement volgend jaar de sportklasse. Maar de champagne bij de prijskeuring smaakte toch goed, en zo’n klim het podium op voor een chromen Tulp in je eerste Tulpenrallye is stiekem ook wel een lekker gevoel.

Het was mijn eerste Tulpenrallye, en zeker niet mijn laatste, zoals Ed Bijster mij ooit al waarschuwde de Tulpenrallye kan verslavend werken.